Las recèptas aicí recampadas son pas que recèptas familhalas, passadas d'una generacion a l'autra pels repaisses dels cadajorns. Qualqu'unas son meunas. Aquela cosina es simpla. Per las meninas çò que mai comptava èra de far una cosina pas cara. Atal vos pòdi assegurar que tot çò que vos balhi vos curarà pas lo pòrtamoneda.
          Las meunas meninas èran del païs desempuèi totjorn… Tanben vos pòdi parlar d'un quicòm que coneissi plan, la cosina nòstra, aquela menèstra tan bona que se fasiá los tres quarts del temps a vista de nas, mas talament gostosa !
           L'apèli la cosina a vista de nas. Aquò's totjorn çò que la mamà e las meninas me respondián quand demandavi : « Quand cal d'aquò o d'aiçò ? Quant de temps ba cal daissar sul fòc ? »
           Avián  bon nas e se servissián pas jamai o gaireben d'una balança. E lo comptaminutas èra pas encara estat inventat.
           Me calguèt retrobar e marcar los peses per las còcas e los entremees ont i cal far al pus just. A fòrça de cosinejar cada jorn m'avisèri qu'avián rason. Aprenguèri a fa coma elas. 

          Dins los sovenirs d'enfànçia d'Enriqueta Guilhèm las paraulas d'òc se mesclavan a las sabors, als perfums e als bruches familiars que poblavan las cosinas d'un còp èra. E i aviá la lenga qu'èra coma una salsa que ligava totas aquelas sensacions, lor donava una significacion. Coma se fa amb un recaliu, sufisiá de bufar dessús per la tornar far viure.
           Venguda un rite, aquela cosina celebrava los moments importants de la vida païsana : lo masèl, batesons, vendémias, la vòta, las fèstas de la Glèisa. Se manjava fòrça, caliá plan se refar los muscles. Mas çò qu'Enriqueta Guilhèm nos ramenta amb bonaür es la jòia qu'asondava dins aquelas taulejadas qu'amassavan mainatges, pepins e meninas e totes los qu'avián trimat amassa. Aquò èra coma una fèsta del trabalh.

        De la bouche à la langue, plus de 120 recettes précédées d'une évocation des fêtes d'autrefois.
          Cuisine festive, celle des fêtes familiales et villageoises qu'Henriette GUILHEM fait revivre, de la fête du cochon à la fête des vendanges, ou cuisine parfois bien modeste de tous les jours, c'est la cuisine à vue de nez. Celle de nos grands-mères qui ignoraient la balance de nos modernes livres de cuisine, mais dont elle a retrouvé ingrédients et dosages et qu'elle transmet dans son vocabulaire et son contexte d'origine.

- Los ainats
- Sergi Bec
- Ives Roqueta
- Peir Andreu Delbeau
- Felip Gardy
- Joan Larzac
- Rotland Pecot
- Joan Maria Petit
- J. Bernat Vaselhas
- Ramon Busquet
- Marcela Delpastre

- La musique populaire occitane et singulièrement celle de la Montagne Noire
- Armanr e Edmond Landes dit "Landon"
- Marcèl Bacon
- La clarineta e los lops
- La valeur du collectage
- Fifre, tradition et Razadais
- Giono jouait-il de l'harmonica ?
- Ethnomusicologie, Occitanie